Kujawsko-Pomorskie
Towarzystwo Genealogiczne
Teraz jest 2014-08-21, 04:21




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 326 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1 ... 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ... 22  Następna strona
Autor Wiadomość
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-09-23, 10:53 
Offline

Dołączył(a): 2011-04-20, 21:42
Posty: 215
Ewo. Ty która mnie tak bardzo zawsze wspierasz,wybacz że tak późno składam Ci życzenia urodzinowe, które brzmią - Abyś zdrowa była, szczęśliwa, zawsze z Twoim dobrym uśmiechem na ustach, no i żeby spełniały ci się Twoje najskrytsze marzenia. Pozdrawiam serdecznie. Marian P.

http://www.youtube.com/watch?v=gs2h78GsC-c

A to tak dla rozweselenia. Oj,Oj,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-09-23, 11:57 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Oj, dzięki :) Aniu, Marianie to piękne życzenia.

I Czerwone Gitary :)

Ta piosenka kojarzy mi się nieodmiennie z jazdą na łyżwach :) W czasach, gdy ten hit gościł w naszych domach, puszczali go też na lodowisku, do obrzydzenia :)

Ale dziś z przyjemnością wysłuchałam :)

Dziękuję tu wszystkim od nas za telefony, sms- y i życzenia mailowe :)

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-09-25, 22:09 
Offline
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 2010-03-21, 16:38
Posty: 31
Lokalizacja: Papowo Biskupie
Kochani bardzo Wam dziękuję za pamięć i życzenia - to jest naprawdę bardzo miłe i wzruszające - a szczególnie Tobie Ewciu dziękuję za niespodziankę - treściwą i rzeczową analizę znaczenia i pochodzenia mojego imienia...
Pozdrawiam serdecznie wszystkich :-)

_________________
Poszukuję: Wajda, Czupidło, Cieślik, Jamka, Rejman, Modliborski, Momot, Michalski


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-09-29, 11:42 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Witam :)

Dzisiaj świętują solenizanci o imionach popularnych i lubianych. Wszystkim Michalinom i Michałom odwiedzajacym nasze forum życzę stu lat w zdrowiu i pomyślności oraz wielu wciąż marzeń do spełniania. Niżej prezent:

MICHALINA

Imię żeńskie, odpowiednik męskiego imienia → Michał.

W hagiografiach występuje tylko jedna postać o tym imieniu – bł. Michalina z Pesaro (zm. 1356), która po owdowieniu rozdała cały swój majątek i poświęciła się służeniu bliźnim.

Imię to pojawiło się w Polsce prawdopodobnie w XX w., a modne stało się po roku 1980 – nosi je około 40,5 tys. Polek (często nadawano je już przed II wojną światową, później jego popularność zmalała).

Najbardziej znanymi posiadaczkami tego imienia są aktorki filmowe: Francuzka Michele Morgan (właśc. Simone Roussel, ur. 1920) i Amerykanka Michelle Pfeiffer (ur. 1957). W Polsce znana jest autorka popularnych książek z zakresu seksuologii Michalina Wisłocka (ur. 1921).

Odmiana: lp D. Michaliny, CMs. Michalinie, B. Michalinę, N. Michaliną, W. Michalino, lm MB. Michaliny, D. Michalin

Formy pochodne: Michasia, Misia, Miśka, Michaśka

Odpowiedniki: ang. Michaela, Michaeline, Micheline, Michelina, białor. Michalina, czes. Michaela, Michala, franc. Micheline, Michelle, Michele, hiszp. Miguela, Miguelina, lit. Mikalina, Michalina, Mikolė, łac. Michaëla, niem. Michaëla, Micheline, ros. Michalina, Michajlina, słow. Michaela, Michala, ukr. Mychajlyna, wł. Micaela, Michela, Michelina

Imieniny: 19 VI, 29 IX

MICHAŁ

Imię męskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się z hebrajskiego wyrażenia mīkhā’ēl «któż jest jak Bóg».

Według biblijnej Księgi Daniela (10, 13–21) imię to nosił anioł wspierający Izraela w boju, w Apokalipsie wg św. Jana (12, 7–9) archanioł Michał jest pogromcą szatana. Św. Michał jest uważany za opiekuna Kościoła i obrońcę wiernych, w średniowieczu był jednym z głównych patronów rycerstwa, współcześnie za swego patrona uznają go m.in. marynarze, policjanci, spadochroniarze i chorzy. W sztukach pięknych jest przedstawiany jako uskrzydlony młodzieniec w białej szacie albo w zbroi, z mieczem i tarczą w rękach. Na obrazach wyobrażających Sąd Ostateczny trzyma zwykle wagę, na której waży dusze zmartwychwstałych. Najbardziej znane przedstawienia św. Michała są dziełem Albrechta Dürera, Piera Della Francesca, Rafaela, Petera Paula Rubensa i innych.

Imię to było dobrze znane w świecie chrześcijańskim, zwłaszcza na Wschodzie, także z tego powodu, że nosiło je kilku cesarzy bizantyjskich, m.in. Michał III (ok. 836–867), który wysłał Cyryla i Metodego na Morawy, i Michał VIII Paleolog (ok. 1224–82), który restaurował cesarstwo bizantyjskie. Innymi władcami o tym imieniu byli m.in.: car rosyjski Michał Romanow (1596–1645), założyciel dynastii Romanowów, oraz ostatni król rumuński Michał I (ur. 1921).

W dawnych polskich źródłach występuje bardzo często i w różnych formach: Michał (1065), Michahel (1110), Michael (1203), też w formach zniemczonych, np. Michel (1310), Michil (1380), Michial (1394). Zapisano również wiele form zdrobniałych i skróconych Michałek (1289), Michałko (1350–51), Michalik (1398), Michalec (1410), Michelik (1470–80) i inne. Popularność imienia trwa od średniowiecza (w dawnej Polsce spotykano je głównie na ziemiach wschodnich), a w poprzednim wieku nawet wzrosła, prawdopodobnie pod wpływem Henryka Sienkiewicza – twórcy postaci Michała Wołodyjowskiego. Michał Korybut Wiśniowiecki (1640–73), król Polski, panował od roku 1669.

Obecnie w Polsce imię to noszą 434 tys. mężczyzn – prawie 162 tys. z nich urodziło się w latach osiemdziesiątych XX w.

W Polsce imieniem tym otrzymali m.in.: teolog i filozof Michał z Bystrzykowa (1450–1520), teolog, filozof i astronom Michał Falkener z Wrocławia (ok. 1460–1534), kniaź litewski Michał Gliński (ok. 1470–1534), działacz polityczny i kompozytor Michał Kleofas Ogiński (1765–1833), powieściopisarz Michał Czajkowski (Sadyk Pasza, 1804–86), pisarz Michał Bałucki (1837–1901), księgarz i wydawca Michał Arct (1840–1916), historyk i polityk Michał Bobrzyńsk (1849–1935), słynny chłop wielkopolski Michał Drzymała (1857–1937), ludowy poeta mazurski Michał Kajka (1858–1940), jeden z pierwszych polskich pilotów Michał Scipio del Campo (1887–1984), działacz polityczny i społeczny na Górnym Śląsku Michał Grażyński (1890–1965), pisarze Michał Choromański (1904–72) i Michał Rusinek (1904–2001), muzyk jazzowy Michał Urbaniak (ur. 1943).

W gronie wybitnych Michałów sławnych w świecie są m.in.: jeden z najznakomitszych artystów epoki renesansu Michał Anioł (właśc. Michelangelo Buonarroti, 1475–1564), francuski lekarz i astrolog Michel de Nostre-Dame (Nostradamus, 1503–66), francuski pisarz i filozof Michel de Montaigne (1533–92), fizyk i chemik angielski Michael Faraday (1791–1867), amerykański reżyser filmowy węgierskiego pochodzenia Michael Curtiz (właśc. Mihály Kertész, 1888–1962), dramaturg belgijski Michel de Ghelderode (1898–1962), pisarz rosyjski Michaił Szołochow (1905–84), irlandzki działacz sportowy Michael Morris Killanin (1914–1999), polityk francuski Michel Poniatowski (1922–2002), aktor francuski Michel Piccoli (ur. 1925), polityk radziecki Michaił Gorbaczow (ur. 1931), amerykański aktor Michael Douglas (ur. 1944), francuski piłkarz Michel Platini (ur. 1955), piosenkarz amerykański Michael Jackson (1958–2009), koszykarz z USA Michael Jeffrey Jordan (ur. 1963) oraz lekkoatleta z tego kraju Michael Johnson (ur. 1967).

Wśród postaci literackich wyróżniają się: Michał Jerzy Wołodyjowski z Trylogii (1884–88) Henryka Sienkiewicza, Michałko – tytułowy bohater noweli Bolesława Prusa oraz Michał Gaszyński bohater powieści Tristan 1946 (1967) Marii Kuncewiczowej.

Od tego imienia powstało wiele nazwisk polskich, np. Michalak, Michałek, Michnik, Miśkiewicz.

O trwającej od dawna popularności imienia świadczą też liczne powiedzenia i przysłowia, np. Gdy noc jasna na Michała (29 września), to nastąpi zima trwała. Jaki Michał, taka wiosna.

Odmiana: lp DB. Michała, C. Michałowi, N. Michałem, WMs. Michale, lm M. Michałowie, DB. Michałów

Formy pochodne: Michałek, Michaś, Misiek, Miś

Odpowiedniki: ang. Michael, białor. Michael, czes. Michael, Michal, franc. Michail, Michajlo, Michal, hiszp. Miguel, lit. Mýkolas, Mikolas, Mikelis, Mikola, Mikas, łac. Michaël, Michael, niem. Michael, Michel, ros. Michaił, Michajło, słow. Michal, ukr. Mychajlo, wł. Michele

Imieniny: 29 IX

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-10-03, 16:43 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Teresom, a cieplej Tereskom i Tereniom, genealożkom lub niekoniecznie dużo zdrowia i cierpliwości, radości każdego przeżytego dnia i miłości wiele w tym miesiącu im poświęconym (trzykrotne imieniny ;) życzę...

TERESA

Imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się je na ogół z nazwy Thera (dziś Santoryn a. Santorini) – greckiej wyspy na Morzu Egejskim, na północ od Krety, miałoby więc pierwotnie znaczyć «pochodząca z Thery»; wedle innej hipotezy powstało z greckiego wyrazu pospolitego teresis «obrona, opieka».

W Polsce imię pojawiło się w XVII w., znaczny wpływ na jego rozprzestrzenienie się miał kult św. Teresy z Avili (1515–82), hiszpańskiej, karmelitanki, myślicielki religijnej i pisarki, ogłoszonej w roku 1970 doktorem Kościoła. Pod koniec XIX w. popularność imienia osłabła, wzrosła zaś po kanonizacji w 1925 r. Teresy od Dzieciątka Jezus, kar-melitanki z Lisieux (1873–97).
W gronie wybitnych postaci Kościoła są też znana z działalności misjonarskiej w Afryce św. Maria Teresa Ledóchowska (1863–1922) oraz laureatka pokojowej Nagrody Nobla Matka Teresa z Kalkuty (właśc. Agnes Gonxha Bojaxhiu, imię zakonne Maria Teresa od Dzieciątka Jezus, 1910–97).
Znane są także niemiecka mistyczka i stygmatyczka Teresa von Neumann (Teresa z Konnersreuth, 1898–1962) oraz śpiewaczka hiszpańska Teresa Berganza (właśc. Teresa Vargas, ur. 1934); a z Polek: śpiewaczka Teresa Żylis-Gara (ur. 1930), lekkoatletka Teresa Ciepły (1937–2006) i aktorka Teresa Budzisz-Krzyżanowska (ur. 1942).

Imię Teresa współcześnie nosi około 471 tys. Polek, szczególnie popularne było w latach pięćdziesiątych XX w., kiedy nadano je około 170 tys. razy.

Teresy jako postacie literackie występują m.in. w Powrocie posła (1791) Juliana Ursyna Niemcewicza, w Romansie Teresy Hennert (1924) Zofii Nałkowskiej oraz w powieści Teresa Raquin (1867) Emila Zoli.

Odmiana: lp D. Teresy, CMs. Teresie, B. Teresę, N. Teresą, W. Tereso, lm MB. Teresy, D. Teres

Formy pochodne: Terenia, Tereska

Odpowiedniki: ang. Teresa, Theresa, Tess, Tessa, Tracy, białor. Tereza, Tarenja, Taresa, czes. Tereza, Terezie, franc. Thérèse, hiszp. Teresa, Teresita, lit. Teresė, Terė, łac. Teresia, Theresia, niem. Theresia, Therese, ros. Tereza, Terezija, słow. Terézia, Tereza, ukr. Tereza, Terezija, wł. Teresa

Imieniny: 6 VII, 1, 3 i 15 X

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-10-07, 12:27 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Markom - z życzeniami długiego, dobrego życia:

MAREK


Imię męskie o genezie łacińskiej; pochodzi od imienia rzymskiego boga wojny Marsa (łac. Mars, D. Martis). Jego imieniem nazwano pierwszy wiosenny miesiąc roku (Mensis Martius). Marek (łac. Marcus) znaczyło pierwotnie «należący do Marsa, związany z Marsem».
Było to jedno z najstarszych imion rzymskich. Nosili je m.in.: pisarz i uczony Marcus Terentius Varro (Warron, 116–27 p.n.e.), retor Marcus Tulius Cicero (106–43 p.n.e.), wodzowie rzymscy Marek Antoniusz (Marcus Antonius, ok. 83–30 p.n.e.) i Marek Agrypa (Marek Agryppa, Marcus Vipsanius Agrippa, ok. 63–12 p.n.e.) oraz jeden z najznakomitszych cesarzy rzymskich Marek Aureliusz (121–180), autor Rozmyślań.

W świecie chrześcijańskim imię to nosił św. Marek Ewangelista (I w.), który prawdopodobnie jest Janem Markiem z Dziejów Apostolskich (Dz 12, 12–25; 15, 37), uznaje się go za patrona pisarzy, notariuszy, murarzy, koszykarzy, szklarzy, a także patrona Wenecji, gdzie znajdują się m.in. plac św. Marka i bazylika św. Marka wzniesiona na początku IX w. jako relikwiarz dla szczątków świętego. Oratorium Pasja wg św. Marka (1731) skomponował Jan Sebastian Bach.

W Polsce imię jest poświadczone od XIII w. w formach Marek (1228) i Marko (1265), a także w formach zdrobniałych, np.: Markusz (1388), Markosz (1396), Markiel (1398), Markuszek (1461).

W Polsce średniowiecznej znana była też forma żeńska Marka, zanotowana już w roku 1263, mogła ona jednak pochodzić również od imion żeńskich rozpoczynających się od Mar- (np. Marta, Maryja). W przeszłości w Polsce imię Marek nie należało do często spotykanych, lecz dziś jest bardzo popularne. Nosi je 444 tys. Polaków i choć szczyt popularności imienia minął w latach siedemdziesiątych XX w., ciągle jest często nadawane (np. 1055 razy w roku 2000.

Imię to nosił sławny podróżnik wenecki i kupiec Marco Polo (1254–1324). W czasach nowożytnych imię to otrzymali m.in.: pisarz amerykański Mark Twain (właśc. Samuel Langhorne Clemens, 1835–1910), francuski malarz i grafik Marc Chagall (1887–1985), włoski reżyser filmowy Marco Ferreri (1928–97), pływak amerykański Mark Spitz (ur. 1950), narciarz luksemburski Marc Girardelli (ur. 1963) i piłkarz holenderski Marco van Basten (Marcel van Basten, ur. 1964).

W gronie znanych Marków żyjących w Polsce są: malarz i grafik Marek Żuławski (1908–85), ostatni dowódca powstania w getcie warszawskim Marek Edelman (1922–2009), pisarze Marek Hłasko (1934–69) i Marek Nowakowski (ur. 1935), reżyser filmowy Marek Piwowski (ur. 1935), aktor Marek Walczewski (1937–2009), psycholog terapeuta Marek Kotański (1942–2002), piosenkarz i kompozytor Marek Grechuta (1945–2006) oraz aktor Marek Kondrat (ur. 1950).

Z literatury pięknej znani są tytułowi bohaterowie utworów Ksiądz Marek (1843) Juliusza Słowackiego i Pokolenie Marka Świdy (1925) Andrzeja Struga.
Znamy sporo nazwisk pochodzących od imienia Marek, np. Marczak, Markiewicz, Markowski.

Odmiana: lp DB. Marka, C. Markowi, N. Markiem, Ms. Marku, lm M. Markowie, DB. Marków

Formy pochodne: Mareczek, Maruś

Odpowiedniki: ang. Mark, Marcus, białor. Marka, Mark, czes. Marek, franc. Marc, hiszp. Marco, Marcos, lit. Morkus, Markas, łac. Marcus, niem. Markus, Marc, Mark, Marko, ros. Mark, słow. Marek, Markus, Maroš, ukr. Marko, wł. Marco

Imieniny: 24 II, 24 III, 25 IV, 18 VI, 28 IX, 7 X, 22 XI

/ Jan Grzenia, Nasze imiona/

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-10-14, 14:29 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Jadwigom z okazji zbliżających się imienin z najlepszymi życzeniami: dużo wszystkiego

JADWIGA


Imię żeńskie pochodzenia germańskiego; powstało na gruncie języka staro-wysoko-niemieckiego (poł. VIII–poł. XI w.), pierwotnie miało formę Hadwig lub Hedwig i składało się dwóch elementów: hadu i wig – oba znaczyły to samo: «walka».
W Polsce imię to znamy od roku 1208 w formach Hedwiga, Edwiga, następnie zanotowano formy łacińskie: Hadwigis (1217), Hedwigis (1228), Adwigis (1247) i inne, później rodzime, np. Hadwiga (1244), Adwiga (XIV), Jedwiga (1369), Jadwiga (1379). Głoska J- na początku zamiast H- pojawiła się pod wpływem polskich dialektów (podobnie jak gwarowe formy Jadam, Jagnieszka). Formy imienia z Je- pochodzą z Mazowsza.
Imię to było częste już w średniowieczu, a również współcześnie należy do najpopularniejszych (432 tys. użytkowniczek, i mimo znacznego spadku liczby osób ochrzczonych tym imieniem (blisko 100 tys. jeszcze w latach pięćdziesiątych i nieco ponad 5 tys. w latach osiemdziesiątych XX w.), ciągle jest popularne.
Wedle powszechnego poglądu imię pojawiło się w Polsce wraz z Jadwigą z Meranu (1178/80–1243), żoną księcia śląskiego Henryka I Brodatego i matką Henryka II Pobożnego, która jest patronką Śląska (znana jest także jako św. Jadwiga Śląska). Imię to nosiły również: żona Władysława I Łokietka i matka Kazimierza III Wielkiego królowa Jadwiga (1266/77–1339) oraz królowa Polski św. Jadwiga (ok. 1374–99), córka Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki, żona Władysława Jagiełły, koronowana 16 października 1384 r. a kanonizowana w roku 1997. Królowa Jadwiga Elżbieta (zm. 1390) była od 1365 r. żoną Kazimierza III Wielkiego.

Imię Jadwiga nadał książę wielkopolski, śląski i krakowski Henryk Pobożny swej ostatniej córce (1238/41–1318), późniejszej ksieni klasztoru klarysek we Wrocławiu, chcąc zapewne uczcić swą matkę św. Jadwigę Śląską. Władysław Łokietek i jego żona Jadwiga ochrzcili tym imieniem swą trzecią córkę (zm. po 1320). Kazimierz III Wielki miał matkę Jadwigę (córkę Bolesława Pobożnego) i nadał to imię najmłodszej ze swych pięciu córek (1368–po 1407). Władysław II Jagiełło imieniem Jadwiga nazwał swą drugą córkę (1408–31), którą miał z Anną Cylejską. Jadwiga (1457–1502) była najstarszą córką Kazimierza IV Jagiellończyka, żoną księcia bawarskiego Jerzego. Zygmunt I Stary imię to nadał swej najstarszej córce (1513–73), późniejszej żonie elektora brandenburskiego Joachima II.
Św. Jadwiga pojawia się w wielu utworach literackich, m.in. w operze Jadwiga, królowa polska (1814) Karola Kurpińskiego do libretta Jana Ursyna Niemcewicza i w dramatach historycznych Królowa Jadwiga (1860) Józefa Szujskiego oraz Królowa (1888) Felicjana Faleńskiego.

Wśród postaci literackich warto wymienić Jadwigę z Cudzoziemki (1935) Marii Kuncewiczowej.

Znamy też m.in.: pisarkę Jadwigę Łuszczewską (pseudonim Deotyma, 1834–1908), Jadwigę Schayer (1886–1968), która pod pseudonimem Ada Sari zyskała światową sławę jako śpiewaczka operowa, aktorki Jadwigę Smosarską (1900–71), Jadwigę Barańską (ur. 1937) i Jadwigę Jankowską-Cieślak (ur. 1951), śpiewaczkę Jadwigę Rappé (ur. 1952) oraz najwybitniejszą polską tenisistkę Jadwigę Jędrzejowską-Galert (1911–80).

Odmiana: lp CMs. Jadwidze, B. Jadwigę, N. Jadwigą, W. Jadwigo, lm MB. Jadwigi, D. Jadwig
Formy pochodne: Jadzia, Jadźka, Jaga, Jadwisia, Wisia

Odpowiedniki: ang. Avis, Edviga, Hedwiga, białor. Jadviga, czes. Hedvika, Jadviga, franc. Hedwige, Hedvige, Edvige, hiszp. Eduvigis, Edviga, lit. Jadvyga, Gedvyga, łac. Hedwigis, niem. Hedwig, Hadwig, Hedda, ros. Jadviga, słow. Hedviga, ukr. Jadviga, wł. Edvige

Imieniny: 17 VII, 15 X

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-10-17, 17:53 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Październikowym solenizantkom, Małgorzatom, Irenom i Urszulom, z życzeniami stu lat życia w zdrowiu i pomyślności:

MAŁGORZATA

Imię żeńskie utworzone z greckiego słowa margarítēs «perła» – od niego powstało greckie imię Margarites, które następnie zapożyczyli Rzymianie, nadając mu formę Margarita (łaciński wyraz margarita znaczy «perła»).

Spośród około dwudziestu świętych o tym imieniu najbardziej znane są słynna z dobroczynności św. Małgorzata Szkocka (1046–93), pochodząca z angielskiej rodziny królewskiej oraz dominikanka św. Małgorzata Węgierska (1242–70), córka króla Węgier Beli IV, której ciotkami były św. Elżbieta z Turyngii i bł. Salomea, a siostrami bł. Kinga i bł. Jolenta (Jolanta). W czasach nowożytnych żyła mistyczka św. Małgorzata Maria Alacoque (1647–90), której wizje zapoczątkowały kult Serca Jezusowego.

Imię to musiało być u nas bardzo popularne już w średniowieczu, na co wskazują liczne zapisy w ówczesnych dokumentach, np.: Margrzeta (1382), Margorzata (1393), Margarzeta (1394), Margorzeta (1397), Małgorzata (1422), Małgorzeta (1422), Margarzata (1425); wcześniej jeszcze zapisywano formy łacińskie Margareta (1265), Margarita (1352), Margereta (1384) i inne; wiele zapisów zdradza niemieckie pochodzenie, np.: Margaret (1396), Margrit (1398). W źródłach średniowiecznych występują też formy pochodne od tego imienia, np.: Greta (forma niemiecka, 1253), Marzena (ok. 1265, może też pochodzić od Marta, Maria), Macha (1393), Machna (1393), Masza (1406), Maszka (1441).
W XVII w. imię straciło wcześniejszą popularność, a w XIX w. uchodziło nawet za staromodne. Druga połowa XX w. to okres nawrotu popularności tego imienia, obecnie nosi je około 597,5 tys. osób (szóste z najczęściej nadawanych imion żeńskich, → Aneks), przy czym w latach sześćdziesiątych nadano je ponad 180 tys. razy. Od tego liczba nadań imienia zmniejsza się, np. w roku 1990 nadano je 6714 razy, zaś w 2000 – 1593 razy, mimo to jednak Małgorzata należy do najczęściej nadawanych imion.

Małgorzata (Margaret) to częste imię w rodach książęcych i królewskich Wielkiej Brytanii, Niemiec, Francji, Nawarry, Węgier i Włoch. Wśród posiadaczek tego imienia były: królowa Danii, Norwegii i Szwecji Małgorzata I (1353–1412), która doprowadziła do unii państw skandynawskich, królowa szkocka Małgorzata Tudor (1489–1541), królowa Nawarry, protektorka pisarzy i uczonych, pisarka Małgorzata z Nawarry (1492–1549) oraz królowa Nawarry i Francji Małgorzata de Valois (zwana Królową Margot, 1553–1615), której ślub z Henrykiem III Nawarskim w 1572 r. stał się pretekstem do wymordowania hugenotów (w noc św. Bartłomieja).

W polskich rodach królewskich imię Małgorzata było rzadkie, nosiły je trzecia żona (zm. 1315) króla polskiego Przemysła II i druga żona (zm. 1349) Ludwika Węgierskiego.
Wśród znanych osób żyjących współcześnie imię to otrzymały m.in.: autorka Przeminęło z wiatrem Margaret Mitchell (1900–49), amerykańska uczona Margaret Mead (1901–78), amerykańska aktorka filmowa pochodzenia szwedzkiego Greta Garbo (1905–90), tancerka angielska Margot Fonteyn (właśc. Margaret Hookham-Arias, 1919–91), brytyjska polityk Margaret Thatcher (ur. 1925), niemiecka aktorka i reżyser Margarethe von Trotta (ur. 1942) oraz polska autorka i ilustratorka książek dla dzieci i młodzieży Małgorzata Musierowicz (ur. 1945).

Imię to bardzo często występuje w literaturze, również ludowej (Za górami za lasami tańcowała Małgorzatka z chłopakami), znamy je ze słynnej bajki braci Grimmów Jaś i Małgosia (niem. Hansel und Gretel), z dramatu Faust (1773–1831) Johanna Wolfganga Goethego (w oryginale bohaterka nazywa się Gretchen), nosi je także bohaterka Mistrza i Małgorzaty (1973) Michaiła Bułhakowa.

O trwającej od dawna popularności imienia świadczą też liczne powiedzenia i przysłowia, w których ono występuje, np.: Jaka Małgorzatka (10 VI), takie będzie pół latka. Ze świętą Małgorzatą zaczyna się lato. Święta Małgorzata (20 VII) zapowiada środek lata.
Odmiana: lp D. Małgorzaty, CMs. Małgorzacie, B. Małgorzatę, N. Małgorzatą, W. Małgorzato, lm MB. Małgorzaty, D. Małgorzat

Formy pochodne: Gosia, Gośka, Gocha, Małgorzatka, Małgosia, Małgośka, Małgoś
Odpowiedniki: ang. Margaret, Margery, Margory, Marjorie, Marjory, białor. Margaryta, Margareta, czes. Markéta, Margit, Margita, Margareta, franc. Marguerite, hiszp. Margarita, lit. Margarita, łac. Margarita, niem. Margareta, Margarete, Margarethe, Margarita,
Margret, Greta, Grethe, Grete, ros. Margarita, słow. Margita, Margaréta, Margit, ukr. Margareta, Margaryta, wł. Margherita, Rita

Imieniny: 18 I, 22 II, 10 VI, 13 VII, 16 X

IRENA

Imię żeńskie pochodzące z greckiego eirēne«pokój»; imię Eirene nosiła grecka bogini pokoju. Rzymianie przekształcili je w Irene, ponieważ greckie ei wymawiali jak i. W tej zlatynizowanej formie przeszło do innych języków.
Imię to nosiła cesarzowa bizantyjska Irena (ok. 752–803), regentka za małoletniości jej syna, późniejszego cesarza Konstantyna VI, którego w 797 r. kazała oślepić, by rządzić samodzielnie.

W Polsce imię pojawiło się prawdopodobnie dopiero na przełomie XVII i XVIII w., najpierw w literaturze pięknej, np. w Wirydarzu poetyckim (XVII/XVIII w.) Jakuba Trembeckiego i w bajce Przyjaciele (1779) Ignacego Krasickiego, a popularność zyskało w XIX w. Dziś jest to jedno z najczęściej spotykanych imion kobiecych, nosi je około 399,5 tys. Polek; szczyt jego popularności przypadł na lata pięćdziesiąte XX w., kiedy to nadano je blisko 91 tys. razy.

Najbardziej znane Ireny to m.in.: aktorka Irena Solska (pseudonim Karoliny Flory Sosnowskiej, 1875–1958), córka Marii Skłodowskiej-Curie Irena Curie (1897–1956), pisarka i tłumaczka Irena Tuwim (1900–87), pisarka dla dzieci i młodzieży Irena Jurgielewiczowa (1903–2003), aktorki Irena Eichlerówna (1908–90) i Irena Kwiatkowska (ur. 1912), łuczniczka Irena Szydłowska (1928–83), piosenkarki Irena Santor (właśc. Irena Wiśniewska, ur. 1934) i Irena Jarocka (ur. 1946) oraz biegaczka i działaczka sportowa Irena Kirszenstein-Szewińska (ur. 1946).

Odmiana: lp D. Ireny, CMs. Irenie, B. Irenę, N. Ireną, W. Ireno, lm MB. Ireny, D. Iren

Formy pochodne: Irenka, Irka, Ira, Irunia, Irusia

Odpowiedniki: ang. Irene, Irena, białor. Iryna, Aryna, Jaryna, czes. Irena, franc. Irène, hiszp. Irene, lit. Irena, łac. Irena, Irenaea, Irene, niem. Irena, Irene, ros. Irina, słow. Irena, Irina, ukr. Iryna, Jaryna, wł. Irene

Imieniny: 21 II, 3 IV, 5 V, 14 VIII, 20 IX, 20 X

URSZULA

Imię żeńskie o etymologii łacińskiej – powstało z wyrazu ursula, który jest zdrobnieniem wyrazu ursa «niedźwiedzica», a więc znaczył «niedźwiedziczka» (ursus «niedźwiedź»).
Patronką osób o tym imieniu jest św. Urszula (III w.?), bohaterka licznych legend średniowiecznych, w których występuje jako księżniczka zamordowana przez Hunów wraz z jedenastoma tysiącami towarzyszek, gdy wracała z pielgrzymki do Rzymu. Wedle bardziej wiarygodnych przekazów św. Urszula wraz z towarzyszkami zginęła w czasie prześladowań chrześcijan za czasów cesarzy Dioklecjana i Maksymiana (284–305). Św. Urszula pojawia się często w malarstwie od XIV do XVI w., m.in. w dziełach Hansa Memlinga i Vittore Carpaccia. Od jej imienia pochodzi nazwa urszulanki, używana dla nazwania żeńskich zgromadzeń zakonnych, które wywodzą się z założonego przez św. Anielę Merici w 1535 r. Towarzystwa Świętej Urszuli. Jedno z tych zgromadzeń, tzw. urszulanki szare, zostało założone przez bł. Urszulę Ledóchowską (1865–1939).

W dawnych źródłach polskich znane od XIV w. jako Urszula (łac. Ursula, 1367), Orszula (1384). Imię to przez całe wieki było rzadkie, a w XIX w. uważano je za staromodne i prowincjonalne. Popularne stało się dopiero w XX w., obecnie nosi je 216,5 tys. kobiet (ponad 63 tys. urodziło się w latach pięćdziesiątych.

Najbardziej znaną w Polsce świecką właścicielką tego imienia była Urszula (Orszula) Kochanowska (2. poł. XVI w.) – bohaterka Trenów Jana Kochanowskiego. Imię to jako drugie nosiła też pierwsza polska dramatopisarka Franciszka Urszula z Wiśniowieckich Radziwiłłowa (1705–53).

Współcześnie znane są m.in.: poetka Urszula Kozioł (ur. 1931), śpiewaczka Urszula Trawińska-Moroz (ur. 1937) oraz wokalistka jazzowa Urszula Dudziak (ur. 1943), a także pisarka amerykańska Ursula Le Guin (ur. 1929) i niemiecka aktorka filmowa pochodzenia szwajcarskiego Ursula Andress (ur. 1936).

Wśród postaci literackich jest m.in. Urszula Iquaran, bohaterka Stu lat samotności (1967) Gabriela Garcii Marqueza.

Odmiana: lp DCMs. Urszuli, B. Urszulę, N. Urszulą, W. Urszulo, lm MB. Urszule, D. Urszul

Formy pochodne: Urszulka, Ula, Ulka, Uleńka, Usia, Uśka

Odpowiedniki: ang. Ursula, Orsola, Ursola, Ursuline, białor. Ursula, franc. Ursule, hiszp. Ursula, lit. Uršulė, Uršė, łac. Ursula, niem. Ursula, Ursel, ros. Ursula, Ursulija, słow. Uršula, ukr. Ursula, wł. Orsola, Orsella, Orsolina

Imieniny: 21 X

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-10-21, 17:54 
Offline

Dołączył(a): 2009-05-31, 15:03
Posty: 13
Dziękuje za życzenia

Jestem z tych Urszul -co kochają przyrodę ,lobią smakołyki i gadać.

Pozdrawiam Urszula.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-10-24, 15:28 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Dzisiaj świętują panowie o pięknym imieniu Rafał. Wszystkiego...

RAFAŁ

Imię męskie pochodzenia biblijnego, powstało z greckiego imienia Rafael, które pochodzi z hebrajskiego Rephā’ēl, co oznaczało pierwotnie «Bóg uleczył».

Było to imię jednego z archaniołów, o których mówi starotestamentowa Księga Tobiasza, a który przedstawia się słowami: „Ja jestem Rafał, jeden z siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat pański” (Tb 12, 15). Archanioł Rafał został wyobrażony m.in. w Raju utraconym Johna Miltona i na obrazie Madonna z rybą Rafaela.
Imię występuje w licznych polskich dokumentach od XIII w. w formie łacińskiej Raphael (1247) oraz w wielu formach przyswojonych: Rafał (1391), Rachwał (1391), Rachał (1424), Rachwael (1426), Refael (1435), Rachoł (1439) a także w postaci zdrobnień Rafałek, Rafałko (1403). W późniejszych wiekach występowało dość rzadko, a popularność odzyskało współcześnie. Dziś w Polsce mieszka około 257 tys. Rafałów, imię to wyjątkowo często nadawano w latach siedemdziesiątych (blisko 103 tys. razy) i osiemdziesiątych XX w. (ponad 95 tys. razy).

Najsłynniejszym posiadaczem tego imienia był włoski malarz i architekt doby Renesansu Rafael Santi (1483–1520).

W Polsce imię to nosili m.in.: marszałek Królestwa Rafał z Jarosławia i Przeworska znany też jako Rafał Jarosławski (1436/40–92), działacz reformacyjny Rafał Leszczyński (1526–92), przywódca protestantów polskich i mecenas sztuk Rafał Leszczyński (1579–1636), ojciec króla Stanisława Rafał Leszczyński (1650–1703), „ojciec chirurgii polskiej” Rafał Józef Czerwiakowski (1743–1816), malarz i pisarz Rafał Malczewski (1892–1965), pisarz ludowy ze Śląska Opolskiego Rafał Urban (1893–1972), poeta Rafał Wojaczek (1945–71).
Popularność imienia znacznie wzrosła w latach sześćdziesiątych, co wiąże się najpewniej z ekranizacją Popiołów (w reżyserii Andrzeja Wajdy), która przybliżyła postać Rafała Olbromskiego – bohatera powieści Popioły (1904) Stefana Żeromskiego.

Odmiana: lp DB. Rafała, C. Rafałowi, N. Rafałem, WMs. Rafale, lm M. Rafałowie, DB. Rafałów

Formy pochodne: Rafałek, Rafuś

Odpowiedniki: ang. Raphael, białor. Rafail, Rachval, czes. Rafael, franc. Raphaël, hiszp. Rafael, lit. Rapolas, łac. Raphaël, niem. Rafaël, Raphael, ros. Rafail, słow. Rafael, ukr. Rafail, Rafajlo, wł. Raffaele, Raffaello

Imieniny: 29 IX, 24 X

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-10-28, 11:47 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Dzisiejszym solenizantom, Szymonom i Tadeuszom wszystkiego, co najlepsze :)

SZYMON

Imię męskie pochodzenia hebrajskiego powstałe z wyrażenia šime’ōn (stąd Symeon) lub šim’ōn (stąd Szymon), które znaczyło «Bóg wysłuchał». Postać Simon║Simōn║Semōn imię to uzyskało w epoce hellenizmu (IV–I w. p.n.e.), ponieważ identyfikowano je ze starogreckim imieniem Simōn, które znaczyło pierwotnie «człowiek płaskonosy». Na zachodzie Europy upowszechniło się w formie Simon (pol. Szymon), na wschodzie zaś Symeon. Ta ostatnia forma znana jest też w Polsce, choć rzadka – ma około 120 użytkowników.
Św. Szymon Kananejczyk był jednym z dwunastu apostołów. W sztuce bywa wyobrażany z rybą (symbolizującą jego zawód) lub piłą (narzędziem jego męczeństwa). Św. Szymon Słupnik (Symeon Stylita, ok. 390–459) zasłynął jako asceta. Początkowo był pustelnikiem w północnej Syrii, późniejsze życie spędził na szczycie słupów (najczęściej kolumn dawnych świątyń), z których każdy miał być wyższy od poprzednich. Przykład Szymona Słupnika (i Daniela Słupnika z Konstantynopola) dał początek średniowiecznemu ruchowi stylitów (słupników).
Imię to w starożytności nosili też: twórca gnostycyzmu Szymon Mag (I w.) i Szymon z Cyreny (I w.), który na rozkaz żołnierzy rzymskich pomógł nieść Chrystusowi krzyż na Golgotę.

W dawnych źródłach polskich forma Szyman występuje już w Bulli gnieźnieńskiej (1136), zapisano też Szymon (XII) i Szymun (1402); od średniowiecza znamy również zdrobnienia: Szymko (XIII), Szymek (1392), Szymk (1404) i inne. W XIX w. imię to uchodziło za typowo wiejskie. Współcześnie odzyskało popularność, nosi je blisko 87 tys. Polaków, z których około 80 proc. urodziło się w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w.

Znani są: Simon Stevin (1548/49–1620) – holenderski uczony i inżynier, który wprowadził ułamki dziesiętne do powszechnego użytku, malarz francuski Simon Vouet (1590–1649), twórca i kierownik Żydowskiego Centrum Dokumentacji Historycznej Okresu Holocaustu Szymon Wiesenthal (1908–2005), angielski instrumentalista i dyrygent Simon Preston (ur. 1938), dyrygent angielski Sir Simon Rattle (ur. 1955) i inni.

Do grona najbardziej zasłużonych polskich Szymonów należą m.in.: bernardyn bł. Szymon z Lipnicy (ok. 1438–82), botanik i lekarz Szymon z Łowicza (ur. ok. 1512), humanista, pisarz Szymon Marycjusz (1516–74), botanik i lekarz Szymon Syreński (ok. 1540–1611), pisarz polityczny ksiądz Szymon Starowolski (1588–1656), poeci Szymon Szymonowic (1558–1629) i Szymon Zimorowic (1608/9–1629), malarz barokowy Szymon Czechowicz (1689–1775), działacz rewolucyjny Szymon Konarski (1808–39), historyk i dyplomata Szymon Askenazy (1866–1935) oraz aktor i reżyser Szymon Szurmiej (ur. 1923).

Z literatury znamy hetmana Szymona Kossakowskiego (pierwowzorem była postać autentyczna, 1740–94), który występuje w Horsztyńskim (1835) Juliusza Słowackiego oraz Szymona Pietruszkę – głównego bohatera powieści Kamień na kamieniu (1983) Wiesława Myśliwskiego.

Od tego imienia pochodzi duża liczba nazwisk, np.: Szymonowicz, Szymański, Szymczak.

Odmiana: lp DB. Szymona, C. Szymonowi, N. Szymonem, WMs. Szymonie, lm M.
Szymonowie, DB. Szymonów

Formy pochodne: Szymek, Szymuś

Odpowiedniki: ang. Simon, białor. Siman, Symon, czes. Simon, franc. Simon, hiszp. Simon, lit. Simanas, Simonas, Simas, Simė, łac. Simon, niem. Simon, ros. Simon, słow. Šimon, ukr. Symon, wł. Simone

Imieniny: 16 V, 18 VII, 28 X


TADEUSZ


Imię męskie o trudnym do ustalenia pochodzeniu i niejednoznacznej etymologii. Może ono wywodzić się z języka aramejskiego, jeśli tak – łączy się prawdopodobnie z aramejskim wyrazem thad-daj «człowiek o szerokiej piersi»; możliwe jednak, że powstało z hebrajskiego taddai, co znaczyło «sprytny, mądry» lub «śmiały, odważny». W języku greckim imię to miało postać Thaddaios lub Thaddeus, zapożyczone przez Rzymian, w łacinie uzyskało formę Thaddaeus.
Imię to nosił jeden z apostołów mniejszych – Juda Tadeusz (I w.), brat Jakuba.
Do języka polskiego imię to przyszło wprost z łaciny. W dawnych źródłach polskich zostało zanotowane w formach: Thaddaeus (forma łacińska, 1339), Tadej (1382), Tadzik (1424) i Tadaj (1430). W Polsce aż do XIX w. nie było to imię popularne, z wyjątkiem ziem północno-wschodnich Rzeczypospolitej, gdzie istniał kult św. Tadeusza. W XIX wieku stało się imieniem bardzo często nadawanym, co najprawdopodobniej wiąże się ze sławą Tadeusza Kościuszki i Tadeusza Rejtana. Mickie-wiczowski Tadeusz Soplica otrzymał imię na cześć Tadeusza Kościuszki: „tak nazywano Młodzieńca, który nosił Kościuszkowskie miano, Na pamiątkę, że w czasie wojny się urodził” (I, 169–70). Epopeja Adama Mickiewicza Pan Tadeusz (1834) bez wątpienia ugruntowała popularność tego imienia w Polsce.

Obecnie znajduje się ono na dziewiątym miejscu listy najpopularniejszych imion męskich, nosi je około 471,5 tys. Polaków, najczęściej nadawano je (blisko 124 tys. razy) w latach pięćdziesiątych XX w. Potem jednak zainteresowanie imieniem szybko się zmniejszyło.

Imię to uchodzi za typowo polskie, gdyż poza Polską rzadko się je spotyka, szerzej znany jest chyba tylko malarz włoski, uczeń i kontynuator Giotta Taddeo Gaddi (ok. 1300–66). W USA znany był przywódca radykalnych republikanów w Kongresie Thaddeus Stevens (1792–1868).

Najznaczniejsi polscy Tadeuszowie to m.in.: bohater narodowy generał Tadeusz Kościuszko (1746–1817), słynny poseł Tadeusz Rejtan (1746–80), działacz oświatowy i historyk Tadeusz Czacki (1765–1813), pisarze Tadeusz Miciński (1873–1918) i Tadeusz Rittner (1873–1921), tłumacz i krytyk literacki Tadeusz Boy-Żeleński (1874–1941), filolog klasyczny Tadeusz Sinko (1877–1966), astronom i matematyk Tadeusz Banachiewicz (1882–1954), filozof Tadeusz Kotarbiński (1886–1981), językoznawca Tadeusz Lehr-Spławiński (1891–1965), założyciel zespołu „Mazowsze” Tadeusz Sygietyński (1896–1955), kompozytor Tadeusz Szeligowski (1896–1963), malarz Tadeusz Piotr Potworowski (1898–1962), prozaik Tadeusz Łopalewski (1900–79), językoznawca Tadeusz Milewski (1906–66), pisarze Tadeusz Breza (1905–70) i Tadeusz Borowski (1922–51), pisarz Tadeusz Różewicz (ur. 1921), aktor Tadeusz Łomnicki (1927–92), polityk, były premier Tadeusz Mazowiecki (ur. 1927), dyrygent Tadeusz Strugała (ur. 1935).

W gronie znanych postaci literackich są: Tadzio z opowiadania Śmierć w Wenecji (1913) Tomasza Manna oraz Tadek – narrator i bohater kilku opowiadań z tomu Pożegnanie z Marią (1948) Tadeusza Borowskiego.

Odmiana: lp DB. Tadeusza, C. Tadeuszowi, N. Tadeuszem, WMs. Tadeuszu, lm M. Tadeuszowie a. pot. Tadeusze, DB. Tadeuszów

Formy pochodne: Tadek, Tadzio, Tadeuszek, Tadzik

Odpowiedniki: ang. Thaddeus, białor. Fadzej, Tadevusz, Tadzej, Tadej, czes. Tadeáš, franc. Thaddée, hiszp. Tadeo, lit. Tadas, łac. Thaddaeus, Thaddeus, Taddaeus, niem. Thaddäus, Thadde, ros. Fadiej, Tadeusz, słow. Tadeáš, ukr. Fadej, Tadej, Tadij, wł. Thaddeo, Taddeo

Imieniny: 28 X

/Jan Grzenia, Nasze imiona/

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Ostatnio edytowano 2012-10-28, 11:48 przez ewaduch, łącznie edytowano 1 raz

Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-11-08, 11:35 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Dzisiejszym solenizantom, panom Bogdanom z życzeniami zdrowia i spokoju...

BOGDAN

Stare słowiańskie imię męskie złożone z wyrazów Bóg i dan (czyli dany – jest to forma czasownika dać), w związku z tym jego pierwotny sens można objaśnić jako «dany przez Boga». Dawniej miało też postać Bogodan. Jest to jedyne słowiańskie imię z elementem -dan, toteż istnieje przypuszczenie, iż zostało przejęte przez Słowian od irańskich Scytów, ponieważ przypomina scytyjskie imię Bagadāta (o identycznym znaczeniu). Imiona słowiańskie ze składnikiem Bogo-, Bogu- w części pierwszej można uznać za naśladownictwo podobnie zbudowanych imion irańskich z czasów od VI do IV w. p.n.e., np. Bagafarna, które interpretujemy dziś jako «mający sławę od boga».

Imię Bogdan bywa też uważane za odpowiednik wywodzącego się z greki imienia → Teodor, łacińskiego Deusdedit albo też polskiego Bożydar, ponieważ wszystkie mają to samo znaczenie etymologiczne.

Forma Bogdan była u nas znacznie częstsza niż Bogodan już w średniowieczu. W wymowie ruskiej (staroukraińskiej) od XIV w. imię to ma postać Bohdan – w wymowie, a następnie i w pisowni (litera h pojawiła się pod wpływem tej wymowy). Przez pewien czas w Polsce używano tego imienia przede wszystkim w formie Bohdan (rodzima – Bogdan była bardzo rzadka aż do XIX w.).

W dawnych dokumentach polskich imię to pojawiło się bardzo wcześnie w formach Bogdan (1136), Bogdano (1167), Bogodan (1175) i Bugdanus (1239).

Współcześnie jest ono popularne, Bogdanów mieszka w Polsce około 140,5 tys., Bohdanów – blisko 6700. Najpopularniejsze było w latach pięćdziesiątych XX w. – nadano je wówczas prawie 47 tys. razy.

W gronie najbardziej znanych Bogdanów są: pisarze Bogdan Zaleski (1802–86), Bogdan Ostromęcki (1911–79) i Bogdan Wojdowski (1930–94), uczony Bogdan Suchodolski (1903–92) oraz aktor i reżyser teatralny Bogdan Eugeniusz Junod (lepiej znany jako Eugeniusz Bodo, 1899–1943). Imię Bohdan nosili hetman kozacki Bohdan Zenobi Chmielnicki (ok. 1595–1657), dyrygent Bohdan Wodiczko (1912–85) oraz pilot i pisarz Bohdan Arct (1914–73).

Od imienia Bogdan powstało wiele nazwisk polskich, np. Bogdaniuk, Bogdanowicz, Bohdanowicz, Bohdziewicz, a także nazw miejscowych, np. Bogdaniec.

Odmiana: lp DB. Bogdana, C. Bogdanowi, N. Bogdanem, WMs. Bogdanie, lm M. Bogdanowie, DB. Bogdanów

Formy pochodne: Boguś, Bodzio

Odpowiedniki: ang. brak, białor. Bagdan, czes. Bohdan, franc. brak, hiszp. brak, lit. Bogdanas, łac. brak, niem. brak, ros. Bogdan, słow. Bohdan, ukr. Bogdan, wł. Bogdano

Imieniny: 6 II, 19 III, 17 VII, 10 i 31 VIII, 2 IX, 8 XI.

/Jan Grzenia, Nasze imiona/

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Ostatnio edytowano 2012-11-08, 11:35 przez ewaduch, łącznie edytowano 1 raz

Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-11-11, 10:44 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Dziś popularne imieniny Marcina, które od kilku lat kojarzą mi się z wielkopolskimi rogalami marcińskimi ;) W tym roku muszę obejść się smakiem, chociaż podobno można je już nabyć na Allegro ;)

Marcinom w dniu imienin najsłodsze życzenia zdrowia i pomyślności!

MARCIN

Imię męskie wywodzące się z łaciny. Powstało od imienia rzymskiego boga wojny Marsa (łac. Mars, D. Martis), z dodaniem do tematu Mart- przyrostka przynależnościowego -inus: Martinus (forma żeńska Martina) znaczyło pierwotnie «należący do Marsa, poświęcony Marsowi». Imię to w języku polskim funkcjonuje także w postaci Martin będącej nowym zapożyczeniem (z angielskiego i/lub niemieckiego).

Św. Marcin z Tours (ok. 316/317–397) to jeden z najpopularniejszych świętych we Francji, patron tego kraju, czczony też w Polsce średniowiecznej, kiedy było u nas 220 kościołów pod jego wezwaniem. W ikonografii przedstawiany jest zwykle jako żołnierz oddający pół płaszcza żebrakowi. Najbardziej znane przedstawienia świętego są dziełem El Greca, Antona van Dycka i Jacoba Jordaensa.

W średniowieczu imię to było bardzo popularne, jego pierwsze zapisy pojawiały się już w XII w. w formach: łacińskiej Martinus (1175), niemieckich Martin (XII–XIV w.), Mertin (1370), Merten (1399) oraz wschodniosłowiańskiej Martyn (1377). Formy polskie Marcin (1207), Mercin (1387), Morcin (1391) znane są od XIII w. Zapisano też sporo imion pochodnych, np. Marcinek (1224), Marcisz (1277).

W Polsce było szczególnie popularne od XVI do XVII w., później występowało rzadziej, a zainteresowanie nim wzrosło w latach sześćdziesiątych XX wieku. Dziś jest na dziesiątym miejscu wśród najpopularniejszych imion męskich; nosi je blisko 445 tys. Polaków – niemal połowa z nich urodziła się w latach osiemdziesiątych.
Imię to nosiło pięciu papieży, wśród nich inicjator soboru w Konstancji Marcin V (1368–1431).
Wśród szeroko znanych nosicieli tego imienia są m.in.: niemiecki malarz i miedziorytnik Martin Schongauer (ok. 1450–1491), teolog i reformator religijny Marcin Luter (1483–1546), niemiecki kartograf, autor pierwszej dokładnej mapy Śląska Martin Helwig (1516–74), angielski żeglarz i odkrywca Sir Martin Frobisher (ok. 1535–94), pisarze niemieccy Martin Opitz (1597–1639) i Martin Walser (ur. 1927), pisarz duński Martin Andersen Nexo (1869–1954), żydowski filozof i teolog Martin Buber (1878–1965), filozof niemiecki Martin Heidegger (1889–1976), amerykański bojownik o prawa człowieka pastor Martin Luther King (1929–68) i amerykański reżyser filmowy Martin Scorsese (ur. 1942).

W Polsce wyróżnili się m.in.: arcybiskup gnieźnieński Marcin Polak (zm. 1279), autor pierwszego w Polsce podręcznika geometrii praktycznej Marcin Król z Żurawicy (znany też jako Marcin Polak z Przemyśla, ok. 1422–przed 1460), malarz Marcin Czarny (ok. 1450–1509), pisarz i historyk Marcin Bielski (1495–1575), ksiądz, botanik i lekarz Marcin z Urzędowa (ok. 1500–73), humanista, dyplomata i historyk Marcin Kromer (1512–89), malarz portrecista Marcin Kober (ok. 1550–1598), kompozytor Marcin Mielczewski (zm. 1651), pierwszy polski pisarz marynista Marcin Borzymowski (poł. XVII w.), astronom i matematyk Marcin Poczobut-Odlanicki (1728–1810), działacz socjalistyczny Marcin Kasprzak (1860–1905), malarz i rysownik Jan Marcin Szancer (1902–72). Imię to w XVI i XVII w. nosiło co najmniej pięciu przedstawicieli rodziny Grobliczów – wybitnych lutników.
Z literatury polskiej znamy Marcina Borowicza – bohatera Syzyfowych prac (1897) Stefana Żeromskiego i tytułowego bohatera opowiadania Marcin Kozera (1927) Marii Dąbrowskiej. Z literatur obcych – Marcina, bohatera powiastki filozoficznej Kandyd (1759) Woltera oraz Martina Edena, bohatera tytułowego powieści (1909) Jacka Londona.

Od imienia Marcin powstało wiele nazwisk polskich, np.: Marciniak, Marcinkowski, Martyniuk, Morcinek.

Odmiana: lp DB. Marcina, C. Marcinowi, N. Marcinem, WMs. Marcinie, lm M. Marcinowie, DB. Marcinów

Formy pochodne: Marcinek

Odpowiedniki: ang. Martin, Marten, białor. Marcin, Martyn, czes. Martin, franc. Martin, hiszp. Martin, Martino, lit. Martynas, Marčius, Merčius, łac. Martinus, niem. Martin, Martinus, Marten, Merten, ros. Martin, słow. Martin, ukr. Martyn, wł. Martino

Imieniny: 30 I, 8 i 24 X, 11 XI, 7 i 29 XII

/Jan Grzenia Nasze imiona/

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-11-12, 14:34 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Renatom, Reniom, Reniusiom stu lat w zdrowiu i miłości bliskich :)

RENATA


Imię żeńskie pochodzenia chrześcijańskiego, powstało z łacińskiego wyrazu pospolitego renatus (r.ż. renata) «odrodzony, odrodzona; nowo odrodzona; nowo narodzony, nowo narodzona (w wierze)».
W Polsce imię to pojawiło się w XVII w. pod wpływem francuskim, nosiła je wtedy królowa Polski Cecylia Renata (1611–44), żona Władysława IV, jednak aż do XX w. było rzadkie. Dziś Renata to imię popularne, noszone przez około 201 tys. Polek; najczęściej nadawano je w latach sześćdziesiątych (blisko 71 tys. razy) i siedemdziesiątych XX w. (ponad 69 tys. razy.
W gronie znanych posiadaczek tego imienia są: włoskie śpiewaczki Renata Tebaldi (1922–2004) i Renata Scotto (ur. 1934) oraz polska piosenkarka Renata Przemyk (ur. 1966).
Odmiana: lp D. Renaty, CMs. Renacie, B. Renatę, N. Renatą, W. Renato, lm MB. Renaty, D. Renat

Formy pochodne: Renatka, Rena, Renia

Odpowiedniki: ang. Renee, Renate, białor. Renata, czes. Renáta, Renata, franc. Renée, hiszp. Renata, Renate, lit. Renata, Renė, łac. Renata, niem. Renata, Renate, ros. Renata, słow. Renáta, ukr. Renata, wł. Renata

Imieniny: 12 XI

/Jan Grzenia Nasze imiona/

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: 2012-11-19, 12:33 
Offline

Dołączył(a): 2009-03-19, 13:18
Posty: 1413
Lokalizacja: Toruń / Białystok
Dzisiejszym listopadowym popularnym solenizantkom Elżbietom - spełnienia marzeń :)

ELŻBIETA

Imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego. Eliszeba objaśnia się jako «Bóg jest przysięgą», «mój Bóg jest doskonałością» lub «poświęcona Bogu».
Na świecie czci się ponad dwadzieścia świętych o tym imieniu. Najbardziej znana jest córka Aarona i żona kapłana Zachariasza św. Elżbieta – matka Jana Chrzciciela, która urodziła go mimo podeszłego wieku i uprzedniej bezpłodności (Łk, 1, 5–22, 39–56). Dobrze znana jest także św. Elżbieta z Turyngii, zwana też Węgierską (1207–31), dla chrześcijan wzór poświęcenia i miłosierdzia, nazywana często „matką ubogich”. Od jej imienia pochodzi wyraz elżbietanki – potoczne określenie kilku żeńskich zgromadzeń zakonnych, którym święta patronuje. Jako jedna z wielkich postaci chrześcijaństwa nierzadko pojawia się w sztuce, np. na obrazach Hansa Holbeina i Jana van Eycka, jest też bohaterką oratorium Ferenca Liszta pt. Legenda o św. Elżbiecie (1862). Św. Elżbieta Anna Seton (1775–1821) była pierwszą świętą, która urodziła się w Ameryce Północnej.

Imię to musiało być bardzo popularne już w średniowiecznej Polsce, gdyż mamy liczne zapisy od XII wieku. Najstarsze są formy nie spolszczone lub spolszczone słabo: Helisabeth (forma łacińska, 1198), Elisabeth (forma łacińska, 1222), Elsebeth (forma niemiecka, 1307), podobne zapisy występują jeszcze w XV w. Zapisy świadczące o przyswajaniu imienia pojawiają się mniej więcej wiek później, np. Alżbieta (XIII–XIV), Eliżabeta (1357), Elżbieta (1393), Helżbiejta (1427), Elżbiejta (1441), Helżbieta (1457), Heliżabeta (1461), Aliżabeta (1469). Zapisano też w średniowieczu sporo form skróconych i zdrobniałych, np. Bieta (1392), Elka (1319), Halżka (1387, dziś Halszka), Żbieta (1392).

Popularność imienia przetrwała aż do w. XVIII, później stało się ono rzadsze, a w wieku XX znowu częste. Współcześnie nosi je 515,5 tys. Polek, najbardziej popularne było w latach pięćdziesiątych (ok. 176 tys. nadań) i sześćdziesiątych (ok. 111 tys. nadań).

Od średniowiecza imię było bardzo popularne w rodach panujących w Europie. Nosiły je: cesarzowa rosyjska Elżbieta (1709–62), cesarzowa austriacka Elżbieta (1837–98), dwie królowe angielskie: córka Henryka VIII i Anny Boleyn Elżbieta I z dynastii Tudorów (1533–1603), uważana za największego władcę w dziejach Anglii oraz córka Jerzego VI Elżbieta II (ur. 1926). Było to także imię królowej Belgów Elżbiety (1876–1965).

Również żony polskich władców nosiły to imię: Mieszko III Stary poślubił królewnę węgierską Elżbietę (zm. 1150/54), Ryksa Elżbieta (1288–1335) była żoną Wacława II Czeskiego, królowa węgierska i polska Elżbieta zwana Bośniaczką (ok. 1340–87) żoną Ludwika Węgierskiego, matką Jadwigi – późniejszej królowej. Elżbieta Granowska (ok. 1372–1420) to trzecia żona króla Władysława II Jagiełły, Elżbieta Rakuszanka zwana „matką Jagiellonów” (1436–1505, znana też pod przydomkami Rakuska, Habsburżanka) żoną Kazimierza IV Jagiellończyka, a Elżbieta Habsburżanka (lub Austriaczka, 1526–45) – Zygmunta II Augusta.

Imię to chętnie nadawali swoim córkom książęta i królowie Polski, nosiła je trzecia córka (przed 1154–1210) Mieszka III Starego, a także trzecia (1224/32–56) córka Henryka Pobożnego. Elżbieta (1305–80), druga córka Władysława Łokietka, była żoną króla węgierskiego Karola I Roberta. Pierwsza (przed 1335–61) z pięciu córek Kazimierza III Wielkiego otrzymała to imię. Elżbieta Bonifacja to zmarła kilka tygodni po narodzeniu (w roku 1399) córka królowej Jadwigi i Władysława Jagiełły (imię otrzymała po babce). Król Kazimierz IV Jagiellończyk imię to nadał swojej trzeciej (1465–66), czwartej (1472–80) i siódmej córce (ok. 1483–1517).

W gronie znanych Polek o tym imieniu są także: jedna z pierwszych polskich pisarek, poetka Elżbieta Drużbacka (ok. 1695–1765), powieściopisarka Elżbieta Jaraczewska (1791–1832), aktorki Elżbieta Barszczewska (1913–87), Elżbieta Czyżewska (1938–2010) i Elżbieta Starostecka (ur. 1943), mistrzyni olimpijska w skoku w dal Elżbieta Duńska-Krzesińska (ur. 1934), klawesynistka Elżbieta Chojnacka (ur. 1939), piosenkarka Elżbieta Adamiak (ur. 1955).

Wśród nie będących Polkami wybitnych kobiet noszących to imię są m.in.: malarka francuska Elisabeth Marie-Louise Vigée-Lebrun (1755–1842), pisarka niemiecka Bettina von Arnim (lub Elisabeth von Arnim, 1785–1859), poetka angielska Elizabeth Browning (1806–61), francuska pisarka Anna Élisabeth de Noailles (1876–1933), amerykańskie wokalistki jazzowe Elisabeth Smith (zwana Bessie, 1894–1937) i Betty Carter (właśc. Lillie Mae Jones, 1930–98), śpiewaczka niemiecka Elisabeth Schwarzkopf (1915–2006), amerykańskie aktorki filmowe Betty Hutton (właśc. Elisabeth June Thornburg, 1921–2007) oraz Betty Joan Perske znana pod pseudonimem Lauren Bacall (ur. 1924), amerykańska aktorka filmowa Elizabeth Taylor (ur. 1932) i australijska sprinterka Betty Cuthbert (ur. 1938).

Odmiana: lp D. Elżbiety, CMs. Elżbiecie, B. Elżbietę, N. Elżbietą, W. Elżbieto, lm MB. Elżbiety, D. Elżbiet

Formy pochodne: Ela, Elka, Elżbietka, Elunia, Elżunia, Bietka

Odpowiedniki: ang. Elizabeth, Lisbeth, Lizabeth, Betsy, białor. Alżbeta, Lisaveta, Liza, czes. Alžbeta, franc. Elizabeth, hiszp. Isabel, lit. Elžbieta, Elzbieta, Alžbeta, Alzbieta, łac. Elisabeth, Elisabetha, niem. Elisabet, Elsebeth, Lisbeth, Bette, Else, ros. Alžbeta, Elizaveta, słow. Alžbeta, ukr. Jelyzaveta, Lysaveta, wł. Elisabetta, Isabetta, Betta

Imieniny: 18 VI, 4 i 8 VII, 14 IX, 21 X, 5, 17 i 19 XI

/Jan Grzenia, Nasze imiona/

_________________
Pozdrawiam cieplutko,
Ewa Szczodruch


Góra
 Zobacz profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 326 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1 ... 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ... 22  Następna strona


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 0 gości


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  
cron
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL