Kinga

Moderator: ewaduch

ewaduch
Posty: 2016
Rejestracja: czwartek 19 mar 2009, 12:18
Lokalizacja: Toruń / Białystok

Kinga

Post autor: ewaduch » środa 16 kwie 2014, 06:49

KINGA

Imię żeńskie, będące bezpośrednim zapożyczeniem z węgierskiego; powstało jako zdrobnienie imienia → Kunegunda (węg. Kunegunt), które Węgrzy przejęli od Niemców. Niemieckie Kunigund powstało z wyrazów kunja/kuni «(ktoś) z dostojnego, szlacheckiego rodu» oraz gunt/gund «walka»; jego pierwotne znaczenie można objaśnić jako «walcząca za swój ród, walcząca dla swojego rodu».

W Polsce pierwsza nosiła je bł. Kinga (1234–92), córka króla Węgier Beli IV oraz cesarzówny bizantyjskiej Marii, żona księcia krakowsko--sandomierskiego Bolesława Wstydliwego, której świątobliwe życie już w średniowieczu otaczała legenda – spisany w XIV w. Żywot św. Kingi jest wypełniony baśniami i legendami na jej temat. Tytuł tego dzieła wskazuje, że jej kult trwał już przed beatyfikacją, która nastąpiła dopiero w roku 1690. Księżna jest bohaterką powieści historycznej Ducissa Cunegundis (1923) Stanisława Wasylewskiego.

W polskich źródłach średniowiecznych zapis Kinga pojawia się w roku 1266, Kinka w roku 1292. Imię to do czasów dzisiejszych było rzadko nadawane.

Obecnie nosi je około 75,5 tys. Polek., od lat siedemdziesiątych XX w. jest imieniem modnym, a w latach osiemdziesiątych nadano je ponad 25 tys. razy.

Odmiana: lp D. Kingi, CMs. Kindze, B. Kingę, N. Kingą, W. Kingo, lm MB. Kingi, D. King

Formy pochodne: Kinia, Kingusia

Odpowiedniki: ang. Cunegond, Cunegund, białor. Kunjagunda, czes. Kunhuta, franc. Cunégonde, hiszp. Cunegunda, lit. Kunigunda, Kinga, łac. Cunegundis, niem. Kunigunde, Kunigundis, Kunigund, ros. Kunigunda, słow. Kunhuta, Kunigunda, Kinga, ukr. Kunigunda, wł. Cunegonda

Imieniny: 24 VII

ODPOWIEDZ